Ah, innocentes sumus, non—
non propter ea quae facimus,

non propter cicatrices quas relinquimus.

Problema, mea cara,

est vacuitas quam serimus,

itaque ex falso fonte bibimus

dum terra metit quod nobis opus est.

Numquam de serendo cogitamus, non…
solum ut postea metemus.

Omnia quae tangimus in plastica vertuntur,

omnia quae gustamus fiunt addictiva,

interdum venenum,

semper illum pulsum, illum impulsum persequentes,

qui mundum ad voluntatem nostram flectit.

Oh, occidemus, destruimus,

sola voluptate supervivimus,

sine interrogatione, sine cessatione,

sine audacia interrogandi.

Cyclus sine fine vertitur,
speciebus perguntur,
dum nosmetipsos laedimus
et mundum:

Flumina veneno suffocantur,
insecta mordent quasi culpa,
animalia evanescunt,
currus moveri desinunt,
faunam obliviscimur,
floram obliviscimur,
umbilicos nostros intuemur,
problema post problema,
vacuitatem vorticosam.

Rogamus, damus,
humanitati adhaeremus,
responsa precamur quae nihil nos docent, heu,
nihil nos docent.

Venenis medicamenta, quae appellantur, fabricamus,
vulnera curantes quae nata sunt
ex implacabilibus machinis industriae.

Producendi causa consumentes,
consumentes propter consumptionem,
nihil domantes, nihil dominantes,
in circulo destructivo capti.

Parvus est noster spatium, heu,
tamen illusiones persequimur,
fames nos velut tempestas agit,
cupiditas velut ferrum premit.

Non sumus infiniti —
iuvenes sumus,
pulsamus, ardimus, dolemus.

Nec malum est, non,
donum est, crudum et tonitruans,
pulsus sub costis tuis,
vibratio terrae in omni spiritu.

Sere antequam scribas,
crea antequam cor tangas,
vive antequam narres.

Vive antequam dicas,
senti antequam loquaris,
ama antequam moriaris,
move antequam quiescas.

Omnia quae destruimus renasci possunt, mea cara.

Omnis flumen, omnis arbor, omnis pulsus—
adhuc ea tangere possumus,
adhuc ea sentire possumus,
adhuc ea nostra facere possumus.

Itaque in terram perge,
in ignem perge,
in pectus tuum perge, percute,
percute,
percute…
donec mundus meminerit
quomodo verberare,
quomodo vivere,
quomodo fortiter sentire.

Despedir não é perder o chão,
é abrir espaço no coração.
Quem solta o ontem, leve caminha,
renova a alma, muda a linha.

No fim que dói, nasce um começo,
adeus é semente, não é tropeço.
Quem sabe ir, sabe voltar
com novos olhos pra recomeçar.

We won’t force you to stay;
We won’t pressure you anyways;
So we will unfold you this way.

You matter to me;
And we are meant to be free.

Together we are stronger,
And together we can no longer??

We learn to be better,
To suffice what we matter.

But we can’t fit this land any more
So we freed ourselves in this shore.

But we can’t fit this land any more
So we freed ourselves in this shore.

And when you don’t fit this place anymore
All we will do is protect your land from outside, to the core.

Sorry that those who we left are still crying,
Because babe all we want is some more.

We will guide you back home;
So the silence of death shall never come;

We sleep together,
Because this is how we will live forever.

We wake up together
Because this is how we can repeat forever.

We sleep together
Because this is how we will live forever.

We wake up together
Because this is how we can repeat forever.

What stands our head;
Is the place we that we always had;

And in the nature, girl we will turn all our love into green,
So when we find love, we repeat from where it all begins.